www.DOUBLE-POINT.net

wasting my time... and yours

Professional

Hieronder een overzicht van de ervaringen die ik heb opgedaan door de jaren heen. Zie het als een soort CV of indien je in een bedrijf geinteresseerd bent om te gaan werken, vind je hier interessante informatie.

Atelier 80

Atelier 80 was mijn allereerste werkgever. Het vervelende is dat het eigenlijk niet de werkgever van mijn keuze was. Ik liep alvorens hier een contract te tekenen al stage en grapte altijd dat als ik begon met solliciteren, dat zij de laatste waren waar ik zou gaan werken. Aangezien het in de beginjaren van mijn loopbaan carriere het heel erg moeilijk was om een baan te krijgen, ben ik hier dan toch maar begonnen.

Tijdens dat jaar heb ik wel gemerkt dat als je het lievelingtje van het bedrijf bent, je alles in de schoot gewordpen krijgt. Daar ik dat niet was, stond ik vaak achter het net te vissen. Voorbeeld is het volgen van een cursus. Ik had in die tijd (en nog steeds) een grote affiniteit met computers. Dus als er een cursus CAD tekenen gevolgd zou moeten worden, dan kies je dus voor iemand die bekend is met hoe een computer werkt. In dit geval dus niet en kon ik de cursus zelf betalen. Waarschijnlijk wist men toen al dat ik niet eeuwig bij hun zou blijven.

Uiteindelijk heb ik hier een jaar gewerkt. De verhoudingen werkgever-werknemer was redelijk fout. Het bedrijf werd in de jaren 80 opgericht door 3 vrienden. Je hebt dus 3 eigenaren. Maar als je dan ook 3 werknemers hebt, dan is er niet echt sprake van een gezonde bedrijfscultuur. Neem daar nog eens bij dat de 3 vrienden niet echt meer de 3 vrienden van vroeger waren, en het plaatje is compleet.

Dat laatste merkte ik dan ook na een jaar, want toen kon ik vertrekken. Reden hiervoor was dat men niet het geld had voor een derde werknemer, maar mijn aanwezigheid wel noodzakelijk was omdat ze: a, veel opdrachten hadden, en b: geen stagiare hadden. Achteraf gezien was het moeten vertrekken goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling.

Inmiddels bestaat het bedrijf niet meer. Een collega van mij woont in dezelfde straat en toen ik er langs liep,toen zag ik een ander naam op het bordje staan. Ik denk dat het bedrijf is overgenomen door een van de medewerkers.

AGS Architecten

Na mijn gedwongen vertrek bij Atelier 80 kwam ik bij AGS terecht. Mijn sollicitatie gesrpek verliep anders dan verwacht. Ik was daar naartoe gegaan met de auto van mijn ouders omdat ik zelf nog geen auto had. Aan het einde van het sollicitatie gesprek kreeg ik zoiets te horen als: 'Hier is je werkplek, dit zijn de tekeningen, begin maar...'. Uiteraard met stomheid verslagen want ik had immers nog niets getekend, sterker, ik had nog geen contract gezien. Uiteraard heb ik dat aanbod met beide handen geaccepteerd. De arbeidsmarkt was erg krap en AGS was de enige die me uitnodigde voor een gesprek. Ik had toen iets van 50sollicitatie brieven geschreven en had de hoop al opgegeven en keek al rond naar baantjes bij Hema etc.

Gedurende de circa 4 jaar wat ik er gewerkt heb, heb ik erg veel ervaring opgedaan. Metname omdat ik gekoppeld werd aan een zeer ervaren bouwkundigen die mijn mentor werd. Ik noem met opzet op deze pagina geen namen, maar Theo Riswick wil ik toch even noemen. Hij is degene die me het vak echt heeft geleerd en ook de passie bij mij heeft gewekt voor bouwkunde. Bij deze dan ook: 'Theo, bedankt'.

Door de jaren heen heb ik me met name bezig gehouden met uitvoeringstekeningen. Hoe zit iets in elkaar. Ik vond dat het interessantste. Voorheen was architectuur belangrijk, maar wat heb ik aan mooie vormgeving als het niet gemaakt kan worden. Hierbij heb ik me metname gespecialiseerd in utiliteitsbouw, kantoren en scholen.

In de tijd dat ik er werkte was AGS al groot voor limburgse begrippen en ze zijn door de jaren heen nog groter geworden. Het bedrijf heeft niet de alure als een Coenen of Arets. De stelling in die tijd was altijd: 'We maken pretentieloze architectuur, maar leveren wel een gebouw op dat voldoet aan de wensen van de klant'. Laten we namelijk eerlijk zijn, vooral bij gerenomeerde architektenburo's krijgt de klant een gebouw dat eigenlijk meer de wens is van de archtiekt dan van de klant. Resultaat is een gebouw dat niet echt funktioneerd. AGS was duidelijk de uitzondering. Bij hun stond en staat de wens van de klant centraal.

Smink Lancee

Sminck Lancee was een tussenfase voor me. Ik heb hier maar 3 maanden gewerkt. Ik kon me niet echt vinden met mijn collega's. Bedrijfsleiding had ik het ook niet zo mee. Projecten vond ik nog minder (seriematige woningbouw). En de wijze waarop leiding werd gegeven vond ik helemaal niet goed. In die tijd was ik nog niet echt mondig, ik denk als dit nu zou gebeuren, dat ik met knallende ruzie zou zijn vertrokken.

Rats en Ritzen architecten

Rats en Ritzen behoort ook nog bij mijn tussenfase. Het was wel een heel leuk bedrijf. Leuke collega's, leuke leiding en leuke projecten. Inmiddels kon ik al zeer goed tekenen en wist ik wel hoe een gebouw in elkaar moest zitten. Heb dan ook alleen maar leuke herinneringen aan dit bedrijf. Echter doordat ik meer wilde dan alleen tekenen ben ik hier niet lang gebleven.

DDF Engineering

DDF was de eerste stap in de richting die ik wilde. Werken met mensen om een produkt tot stand te krijgen. Ik heb hier vanalles gedaan naast bouwkunde. Het leukste aspect was echter lesgeven. Voor mij was dat een echte uitdaging omdat ik altijd verlegen ben geweest. Door DDF heb ik die verlegenheid weggewerkt.

Waar het fout ging... Tja, dat is een vraag die zowat iedereen kan beantwoorden die ervaring heef tmet DDF. Het concept was goed, de uitvoering niet. Het idee was om van mensen die een omscholing kregen omdat ze afgekeurd waren voor hun oorspronkelijk beroep, specialisten te maken. Met die specialisten werden dan projecten gedaan.

Uiteindelijk kwam hier niet veel van terecht. Vooral voor de bouw discipline waren er weinig projecten en ik raakte hierdoor redelijk gedemotiveerd. Iets wat ik ook duidelijk liet merken. Uiteindelijk kreeg ik het verzoek om te vertrekken, iets wat ik toch al van plan was.

Je kunt je alleen de vraag stellen, had ik er iets aan kunnen doen. Ik zat toen bij het staf-personeel en zat dus ook bij vele vergaderingen. Het antwoord is neen. Een bedrijfseigenaar die meent dat je een bedrijf kunt runnen vanuit een vakantiehuis in Frankrijk vanachter een laptop is geen goede zet. Tel daarbij op dat hij zijn vertrouwen neerlegde bij mensen waarvan ik vond dat verschillende niet capable waren, dan is het doem scenario voor het bedrijf al geschreven.

DDF bestaat nog steeds. Welliswaar in sterk afgeslankte vorm. Ik vraag me dan ook af de oorspronkelijke oprichters het huidige bedrijf voor ogen hadden toen ze er mee begonnen.

Yacht Technolgy

Vanaf Yacht werd alles anders. Ik begon via hun bij gemeente Roerdalen. Voorheen maakte ik geen schijn van kans om bij een gemeente te beginnen. Ik had geen ervaring, mijn opleiding was te laag etc. Door Yacht als werkgever te hebben veranderde die mening niet, maar gemeentes waren wel sneller bereid om een gok te wagen met mij. Achteraf bleek dan ook dat iemand zonder overheidservaring en een te lage opleiding toch wel voldoet, mits hij gemotiveerd is en open staat voor dingen. Aan de tijd in Roerdalen heb ik ieder geval leuke herinneringen overghouden en ben ook dankbaar voor het vertrouwen wat ze in mij hebben gehad en me toch hebben ingehuurd voor een langere periode.

Daarna ben ik bij twee gemeentes tegelijk begonnen. Gemeente Best wat een pokke eind rijden was en gemeente Nuth wat bij mij om de hoek ligt (5 minuten rijden). Best was mijn eerste ervaring als buiten inspecteur en dat beviel me wel. Meeste tijd werkte ik alleen. Soms had je wel overleg met collega's omtrent zaken die je buiten constateerde. Voornamelijskte leerpunt bij hun was hoe ik dingen moet zien en hoe ik dat vastleg.
Nuth daarentegen was een binnen funktie. Technisch toetsen van bouwplannen kon ik al, maar van bestemmingsplannen wist ik eigenlijk niets. Het leukste aan Nuth was toch dat het een voor mij bekende omgeving was. Vroeger ging ik altijd in deze gemeente op stap en kende dus de dorpen vrij goed. Je gaat dan heel anders kijken naar plaatsen die je al kent.

Daarna ben ik naar gemeente Stein gegaan. Dit deed ik fulltime. Ook hier was ik weer buiteninspecteur. Ik deed hier zowel handhaving als toezicht tijdens de bouw. Vooral dat laatste vond ik wel leuk. Handhaving vond ik in die tijd iets minder.

De laatste opdracht was weer een duo opdracht. Één dag naar Schinnen en vier dagen naar Maastricht. Schinnen heb ik op een bepaald moment zelf afgeblazen omdat er zoveel werk was in Maastricht dat ik het slimmer vond om fulltime in Maastricht te beginnen.
In Maastricht ben ik begonnen als bouwplantoetser. Ik maakte voor het eerst het hele vergunningenproces mee. Voorheen zag ik maar kleine onderdelen. Dat was zeer leerzaam voor me. Je beseft dan dat een bouwvergunning meer is dan alleen een grafische weergave van een gebouw is.
Na twee jaar vergunningverlening ben ik overgestapt naar handhaving. Ik grap altijd dat ik de slechtste handhaver ben die je je maar kunt voorstellen. Ik wil namelijk niet handhaven, ik wil oplossen en handhaven kan een hulpmiddel zijn. Vaak vergeten we dat wel eens. Ook dit heb ik twee jaar lang gedaan.
In deze periode heb ik tevens de ups and downs van een gemeente mee mogen maken als het gaat om een reorganisatie. Het kan goed verlopen, maar dikwijls zitten er toch wat beren op de weg. In Maastricht dus ook.

Uiteindelijk besloot ik om zelf weg te gaan bij Yacht. Ik wilde van de opdracht Maastricht al een tijd af omdat ik me niet helemaal kon vinden in de traagheid van van ontwikkelingen. Alhoewel ik al 7 jaar voor de overheid werk, ben ik nog steeds gewend aan de snelheid waarmee de overheid vernaderingen doorvoert.
Yacht heb ik ook meteen vaarwel gezegd. Ik kreeg steeds meer een gevoel van onvrede over hoe prioriteiten liggen. Dan is het maar beter om op te stappen denk ik. Dus dat heb ik dan ook maar gedaan.

Maandag

Maandag... Wat een bedrijfsnaam... Je moet er maar op komen.Voor hen ben ik in eerste instantie werkzaam geweest bij de gemeente Venlo als toezichtouder op de bouw. Hier heb ik erg veel geleerd omdat zij de lat erg hoog leggen als het gaat om documenteren van wat je ziet en hoe je omgaat met afwijkingen. Daarna ben ik overgestapt naar handhaving. Inmiddels vind ik dat toch wel best leuk. Je staat dichter bij de burgers en datbevalt me wel enorm.

In december 2009 liep deze opdracht af. Door de recessie waren er geen nieuwe opdrachten. Hierdoor heeft Maandag mij op 1 april moeten ontslaan. Reden is bedrijfseconomisch, echter denk ik dat er ook mag gekeken worden naar de manier waarop Maandag met de recessie is omgegaan. Naar mijn mening niet goed. Uiteindelijk krijgen mensen als ik dan de rekening voorgeschoteld. Jammer.

Provincie Limburg

Op 15 juni ben ik begonnen bij de provincie Limburg als toezichthouder. De grootste uitdaging hier is enerzijds: 'GEEN TUINHUISJES MEER GEREEDMELDEN!!!!' en anderzijds is bouwkunde een nieuw fenomeen voor de provincie. Ik sta dus aan de wieg van een nieuwe dienst binnen deze organisatie en dat vind ik best interessant.